diumenge, 13 de febrer de 2011

remembrança

I a de temps, quand aviái benlèu nòu ans o mens, coneguèri un dròlle dins mon vilatjon. Èra mai jove que ieu. L'estiu èra a acabar, los jorns èran encara pro longs e, amb l'aura, òm podiá ja sentir la nolor de l'escòla.

Èrem totes dos dins la maselariá. Ma mameta m'aviá demandat d'anar crompar quicòm. Me foguèri susprés de véser aquel dròlle qu'aviái pas jamai abans vist: dins aquel pòble talament pichon, lo monde nos coneissèm plan las caras. Lo gojat, de mon atge, estraviat e distrach, vestissiá una camiseta rossèla e unas cauças blavas, e portava unas lunetas plan bèlas: talament un personatge de bandas dessenhadas plan conegut a n'aquela epòca, un mainat que se plorava totjorn. Dins mos sòmis e quitament dins las cachavièlhas, n'aviái aimat de far sa coneissença. Lo drollet, el, li caliá quitament crompar quicòm, mas me soi doblidat de qué --èra dins la maselariá, enfin, de carn, solide--. Parlava un catalan d'un airal que jamai n'aviái pas cap ausit.

A miègjorn picant, en tot sortir de la maselariá, la vianda dins lo sacon, me demandèt cossí far per anar al forn, e o li indiquèri. E me vaquí que, fin finala, i anèrem ensemble. Pel camin, li demandèri qual èra el, que jamai abans non l'aviái vist e me revertava quicòm plan curiós. Lo lagui li tombèt dessús. Me contèt qu'èra vengut i a de jorns amb la familha. Sa tanta veniá d'arribar; d'en primièr èran estats venguts el, son fraire, sa sòrre e son caton. Sa maire èra encara dins una vila luènha que l'i caliá ben demorar, pr'amor que qualqu'un de l'ostalada èra malaut. Me parlèt d'el, de las causas que li agradavan, de los libres que legissiá. N'i aviá un, "Brilhant", que l'aviam totes dos legit e l'aimàvem plan. Parlava d'un canhon negre que s'èra perdut, e un grop d'amics l'anavan quèrre. Parlèrem tanben dels mieus amics del pòble, e el me contèt quicòm dels sieus amics de la vila, e, mai encara, d'un fum de causas. Lèu se faguèt l'ora d'anar dinnar e cadun partiguèrem en cò nostre: ieu ambe l'agach de jòia; el, distraccion amb d'assopiment.

Benlèu aquò es pas estat aital exactament, vos disi: i a ja bèl temps que se passèt, e aquelas causas me son pas de bon remembrar. Totun, soi segur que s'es devengut coma veni de contar.

Pr'aquò l'ai pas pus vist, quitament que soi demorat de longa dins lo mieu vilatjon: a n'aqueles tempses, i anavi plan sovent, totas las dimenjadas e quand i aviá de vacanças a l'escòla. Ara, se n'es benlèu tornat o puslèu a crescut e lo reconeissi pas.

Qual sap lo luòc que se tròba?