dilluns, 29 d’agost de 2011

l'isardon d'endacòm

Uèi lo matin, un pichòt isardon es vengut en cò mieu. Quand me soi desrevelhat, l'ai vist còsta de ieu e m'a preparat lo dejunar amb de café e coquetas de formatge. Bonas e gostosas! "Plan mercés", li ai dich. En tot dejunar, l'isardon, el, m'a contat tot çò qu'a vist dins las tèrras del nòrd. M'a contat cossí son las gents, cossí pensan, cossí fan. E ieu, qu'ai coneguts los isards i a bèl temps e n'ai ausidas pas qu'istòrias polidas, a jorn de uèi, quand me'n parla un, ai pas besonh de me'n malfisar. O cresi de bon còr. Après dejunar, ai sulpic pensat qu'aviái pas pus enveja de demorar aquí. "Vendràs amb ieu?", m'a demandat. "Òc-ben, isardon! Me cal partir, ne soi segur: vau venir amb tu". "A totara", m'a dich, puèi còpsec se n'es anat.


Mas, d'ont èra aquel isard? Es estat partit abans li demandar, e m'a pas balhat son numèro. Pr'aquò, es un isard: es vengut dels Pirenèus, solide! O, tanplan benlèu, es lo sol isard de son ostalada --es d'adopcion--? Las sieunas experiéncias son estadas polidas. S'èra del nòrd ça que la, aimariá talament lo nòrd, o ben aimariá mai lo sud? Vau èstre aürós, ieu, quand partirai amb el? O mancarai tot çò que vau laissar al sud? S'èri del nòrd, voldriái venir al sud?