dissabte, 21 d’abril de 2012

l'epilòg del batèl

Embarquèrem totes tres sus un batèl que nos deviá menar al país de Cocanha, qu'i demorariam enrodats de luxes e de vicis. La mar, tranquilla, nos prometèt una travèrsa planhòla e gaujosa.

Pendent lo trajècte nos amusèrem e manquèrem pas de vam per cantar e dançar de contunh, coma de fòls sens romb. E causiguèrem d'escriure un libre: descobèrtas sus la vida, soscadissas sul sens de las personas, de las relacions entre las gents, per de qué sèm venguts al monde?; enfin, de conariás, vaquí. Un projècte fach a tres mans: d'istòrias disparièras, de còps ligadas, que fargavan un sens comun.

L'astre nos balhèt pas l'escasença de malfisar e tenguèrem lo camin sens nos avisar qu'aviam causida la rota mai maissanta. Bon dieu! Còp sec, se trapèrem demest de rocasses sus l'aigua, lo cèl brun, los lamps en tombant a tengut sus la mar, que los verdons espaurugants fasián lo torn d'en cò nòstre. Cap de tempèsta èra pas jamai estada impetuosa coma aquò. Nosautres, e mai s'èrem de pescaires plan prèstes per faire una vida longarassa sus la mar, auriam pas jamai capitat de combatre aquela tempestat del diable.



Es aital qu'aguèrem pas pus léser de s'amusar. Pensèrem pas a res far per tornar menar lo batèl fins a una rota mai solida: cap de bon còp de governalh, mas se plànher. Me desrevelhèri del lagui del moment que vesèri que las bravas èrsas dintravan sul batèl a plen canèl, en tot nos menar de ramèls copats de sabi pas ont. Lo ventaràs me faguèt respitar la pluèja sus la cara. Ieu, trempe que l'aiga me trescolèt fins al còr, amassèri forra-borra totas las causas a ieu puèi me getèri endefòra, lèu-lèu. Montèri a fum de calhau sus un rocàs e cap de verdon me posquèt pas manjar. Un lamp petèt sul batèu que lo faguèt enfonzar jos la mar coma de vermasses dins la sabla cauda. Los verdons e las piranhas, feròces que jamai, deguèron ben rosigar los còsses dels mieus companhs de travèrsa. Lo batèl disparescut, lèu venguèt lo bon temps e capitèri de tornar en tèrra. Lo nòstre libre foguèt pas terminat.

E ben, los mieus sovenirs demòran entièrs --los collègas, pecaires, pensi pas--. Un fum de paginas trempas sèrvon encara las bonas pensadas e las conariás. Las gardi aicí, còsta ieu. Las tròbi agradivas e a cada còp me fai plaser de las legir e tornar legir. Aguèssi pas sautat, tanplan benlèu i serián pas, nimai ieu quite. Mas, pendent que las legirai, remembrarai que fan partida d'una istòria que vai demorar vuèja, desligada, mancada de sens. I aurà totjorn d'istòrias qu'i mancaràn, e aquela mancança m'empacharà de me'n téner fièr. La mar, o puslèu l'ignorància, nos embarrassèt de conéisser l'epilòg de la nòstra istòria. Me'n plori pas. Seriái pas estat capable de tornar menar lo batèl ieu solet. S'o aviái ensajat, me seriái enfonzat ieu tanben, amb la mieuna partideta d'istòria, per la faire dissòlvre.

divendres, 20 d’abril de 2012

carrer

Passo per aquell carrer ple de vitalitat. Una dona vella escridassa el fruiter que li ha endossat una pruna masegada. Una colla de joves pentinats amb clenxa udolen gemecs de zel davant un grupet de noies que somriuen enrojolades. Un home passeja tot sol, lluint una camisa de flors suada per l'ambient solell. Un sud-americà sembla que l'empaiti per demanar-li alguna cosa: potser, caritat. Un grup de policies, mentrestant, corren esmaperduts des de dalt del carrer. El gos que una dona del segle passat passeja sembla que no està pas d'acord amb les autoritats i esclata en lladrucs. El mossèn treu el nas per la finestra i dóna la darrera benedicció al sud-americà. Els serenos li acaben de prendre la vida. L'home de la camisa de flors, potser, no hauria continuat suant com qui no vol la cosa, si les coses no s'haguessin succeït d'aquesta manera. Un dels joves, cofoi, llueix com un tresor la noia amb qui ha començat a festejar. Els policies proclamen victòria i el gos sembla content de poder-se cruspir una pruna que, per ell, és ben gustosa. El mossèn se sent realitzat d'haver fet servei. El sud-americà no sé si volia caritat, però, sigui com sigui, ja no n'haurà de tornar a demanar més. Mentre me'l miro, em balla pel cap la idea que la vitalitat d'un carrer sempre és relativa.